HIER RUST…
Een stad bouw je niet enkel met beton, maar ook met herinneringen, ontmoetingen en plekken die betekenis dragen. Toch worden in Almere een stad van nog geen vijftig jaar jong, gebouwen gesloopt alsof ze wegwerpproducten zijn. Scholen, theaters, broedplaatsen, woonexperimenten en zelfs de eerste kantoorgebouwen hebben de sloopkogel gekregen of wachten er nog op.
Dit werk toont grafstenen voor verdwenen gebouwen als De Trekvogel, De Beurs, Het Bivak en De Metropole. Hun korte levens en abrupte einde staan symbool voor een stad die door korte termijnpolitiek en commercieel belang haar eigen geschiedenis telkens weer uitwist.
De vraag is wat er gebeurt met een stad die steeds opnieuw haar geheugen wist. Hoe kan Almere ooit volwassen worden als haar verleden telkens wordt afgebroken? Welke plekken zijn voor ons zo belangrijk dat we ze níét mogen verliezen? En hoe zorgen we dat cultuur, gemeenschap en experiment evenveel ruimte krijgen als stenen en winst?
De stenen zijn geen einde, maar een oproep. Want een stad die haar eigen verleden telkens sloopt, kan nooit volwassen worden.
